Η χρήση της Αχιλλέας

Συνδυαστικότητα της Αχιλλέας με άλλα βότανα

Η Αχιλλέα συνδυάζεται πολύ καλά με το Ζαμπούκο και την μέντα ή το δυόσμο για κρυολογήματα και πυρετούς, με το φλαμούρι για την υπέρταση και το Χαμομήλι για τη δυσπεψία. Επίσης συνδυάζεται με περγαμόντο, ύσσωπο, ιεροβότανο, κέδρο, άρκευθο, λεμόνι, μανταρίνι, μελισσόχορτο, δεντρολίβανο, βετιβέρ, τσαγιόδεντρο, πεύκο, βαλεριάνα, μυρτιά.

Συνταγές με Αχιλλέα για εσωτερική χρήση

•  Πόνοι περιόδου, δυσπεψία και άλλες στομαχικές ανωμαλίες

Κάνουμε έγχυμα 1 μέρος Αχιλλέας, 10 μέρη βρασμένου νερού και αφήνουμε το μίγμα για 20 λεπτά. Το πίνουμε ζεστό 2- 3 φορές την ημέρα.

•  Δυσπεψία

Φτιάχνουμε βάμμα Αχιλλέας και παίρνουμε 20 σταγόνες, 3 φορές την ημέρα, το πρωί 6 σταγόνες, το μεσημέρι και το βράδυ από 7 σταγόνες διαλυμένες πάντα μέσα στο τσάι μας.

•  Λοιμώξεις του πεπτικού

Αναμιγνύουμε ίσα μέρη από Αχιλλέα, μέντα (Menta piperita) και Καλογιάννη (Nepeta cataria). Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με 2 κουταλάκια του γλυκού από το μίγμα σε 1 φλιτζάνι νερό. Πίνουμε 2 φορές την ημέρα.

•  Ρύθμιση εμμήνων

Για κοπέλες που έχουν άτακτο ρυθμό εμμήνων να πίνουν έγχυμα από μίγμα Αχιλλέα, χαμομήλι και μελισσόχορτο, σύμφωνα με τη φαρμακολογία Κωστή.

•  Κρυολόγημα

Αναμιγνύουμε ίσα μέρη Αχιλλέας, μέντας και κουφοξυλιάς. Φτιάχνουμε έγχυμα βάζοντας ένα κουταλάκι από το μίγμα σε ζεστό νερό για 10 με 20 λεπτά. Πίνετε 3 φορές την ημέρα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ από 1 φλιτζάνι.

•  Υψηλός πυρετός

Φτιάχνουμε έγχυμα με 1 κουταλάκι Αχιλλέα
1 κουταλάκι ευπατόριο (Eupatorium perfoliatum)
1 πρέζα τσίλι (Capsicum frutescens)
1 φλιτζάνι νερό

Βράζουμε το μίγμα για 5 λεπτά και το πίνουμε ζεστό. Μπορούμε να πιούμε έως 4 φλιτζάνια την ημέρα.

•  Ήπιος πυρετός

Φτιάχνουμε έγχυμα με
½ κ.γ. Αχιλλέα
½ κ.γ. ζαμπούκο (Sambucus nigra)
100 ml ζεστό νερό

  Αφήνουμε το μίγμα να σταθεί 10 λεπτά και το σουρώνουμε. Πίνουμε έως και 4 φλιτζάνια την ημέρα.

•  Αιμορραγία μήτρας

 Για την αιμορραγία της μήτρας εξαιτίας φλεγμονωδών εξελίξεων φτιάχνουμε έγχυμα με ένα κουταλάκι του γλυκού Αχιλλέα σε 2 ποτήρια ζεστό νερό. Πίνουμε 1 κουτάλι της σούπας 3 φορές την ημέρα.

•  Ουροποιητικό Σύστημα

Πίνουμε 30 στ. βάμμα αχιλλέας μέσα στο τσάι μας, 3 φορές την ημέρα.

•  Βρογχικό άσθμα

 Αλθαία ρίζα 30%
 Θυμάρι 20%
 Αχιλλέα 15%
 Τουσιλάγκο 15%
 Μολόχα 15%
 Λεβάντα 5%
 500 γρ νερό

Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με τα παρακάτω βότανα, τα βράζουμε για 5 λεπτά και τα αφήνουμε να κρυώσουν σκεπασμένο. Στραγγίζουμε το μίγμα και το πίνουμε 4 φορές την ημέρα.

•  Φλεγμονές της χοληδόχου κίστης

Αγριμόνιο 15 μέρη
Αχιλλέα 20 μέρη
Ερυθραία 20 μέρη
Μελισσόχορτο 10 μέρη
Βαλσαμόχορτο 10 μέρη

Φασκόμηλο 25 μέρη

Ράμνος 6 μέρη
Δυόσμος 8 μέρη

  Φτιάχνουμε ένα μίγμα με τα παραπάνω βότανα. Βάζουμε μια κουταλιά της σούπας σε 2 ποτήρια βραστό νερό 300 γρ. Σκεπάζουμε το δοχείο και το αφήνουμε ώσπου να κρυώσει. Το στραγγίζουμε και πίνουμε 1 ποτήρι 2 με 3 φορές την ημέρα πριν το φαγητό.

•  Συκώτι

 Φτιάχνουμε το παρακάτω μίγμα:
 Βαλσαμόχορτο 20 μέρη
 Ταραξάκο 20 μέρη
 Ράμνος 15 μέρη
 Αχιλλέα 15 μέρη
 Καρποί άγριας
 τριανταφυλλιάς 10 μέρη
 μουστάκια καλαμποκιού 20 μέρη

Ρίχνουμε 1 κουτάλι σούπας από το μίγμα σε ένα ποτήρι βραστό νερό και το αφήνουμε 10 λεπτά, το σουρώνουμε και τα βότανα τα βράζουμε για 5 λεπτά ακόμα σε ένα ποτήρι νερό. Αναμιγνύουμε τα δυο τσάγια και πίνουμε 2 ποτήρια την ημέρα για 15 με 30 ημέρες.

Συνταγές με Αχιλλέα για εξωτερική χρήση

• Πλύσεις δέρματος, κομπρέσες και πλύσεις του κόλπου, πρηξίματα

Βάζουμε μια χούφτα Αχιλλέα σε 1 λίτρο νερό για να βράσει 10 λεπτά
Πίνουμε 3 ποτήρια την ημέρα ένα το πρωί, ένα το μεσημέρι και ένα το βράδυ για 15 ημέρες.

• Λοσιόν τριχόπτωσης

Φτιάχνουμε ένα αφέψημα με μια χούφτα Αχιλλέα σε 1 λίτρο νερό και κάνουμε εντριβές στις ρίζες και στο μαλλί.

• Λοσιόν αντισηπτική – επουλωτική

1 φλιτζάνι του τσαγιού αποσταγμένο καυτό νερό
50 γρ. οινόπνευμα
1 ξύλο κανέλας
φλούδα από ένα λεμόνι
1 φλιτζάνι του καφέ αχιλλέα
1 φλιτζάνι του καφέ μελισσόχορτο
1 φλιτζάνι του καφέ καλέντουλα
1 φλιτζάνι του καφέ άνθη λεβάντας

Αφήνουμε τα βότανα μέσα στο καυτό νερό για μισή ώρα, τα σουρώνουμε και προσθέτουμε το οινόπνευμα.

• Ηρεμιστικό και κατευναστικό μπάνιο

Φτιάχνουμε ένα πυκνό αφέψημα Αχιλλέας και το ρίχνουμε στην μπανιέρα μας.

• Ατμόλουτρο με Αχιλλέα

Το ατμόλουτρο με Αχιλλέα ανοίγει και καθαρίζει τους πόρους του δέρματος και αν κάνουμε εισπνοές καλμάρει την φλεγμονή του αναπνευστικού συστήματος. Βράζουμε μια χούφτα Αχιλλέα σε δύο λίτρα νερό και εισπνέουμε για μερικά λεπτά τον ατμό.

• Αιμορροΐδες, κιρσώδη έλκη, για πληγές δέρματος ή δερματοπάθειες

Χρησιμοποιούμε αφέψημα με μια χούφτα Αχιλλέας σε ένα λίτρο νερό ή καλύτερα χυμό αν την έχουμε φρέσκια.

• Λοσιόν για ακμή

1 φλιτζάνι του τσαγιού καυτό νερό αχιλλέας
1 φλιτζάνι άνθη λεβάντας
1 φλιτζάνι άνθη αχιλλέας
1 φλιτζάνι άνθη αλθαίας
1 κουτάλι σούπας θυμάρι
1 φλιτζάνι τσαγιού οινόπνευμα

Βάζουμε τα βότανα σε καυτό νερό και τα αφήνουμε 20 λεπτά, μόλις κρυώσουν προσθέτουμε το οινόπνευμα και τα αφήνουμε για 40 λεπτά. Σουρώνουμε το μίγμα και το βάζουμε σε γυάλινο μπουκάλι, σε σκιερό μέρος.
Είναι μια λοσιόν αντισηπτική, επουλωτική, καταπραϋντική.
Βάζουμε την λοσιόν στο πρόσωπο 1 με 2 φορές την ημέρα σε δέρματα λιπαρά με ακμή, και μια φορά την ημέρα σε λιγότερο λιπαρά δέρματα.

• Εκδορές, μώλωπες, κοψίματα

Βάλετε πάνω στο προβληματικό μέρος κατάπλασμα με Αχιλλέα.

• Ωταλγία

Για τους πόνους των αυτιών ρίχνουμε μερικές σταγόνες κρύο τσάι Αχιλλέας μέσα στο αυτί.

• Ορεκτικό πικάντικο τσάι

Ανακατεύουμε 8 μέρη αψιθιά με 2 μέρη Αχιλλέας. Φτιάχνουμε έγχυμα με 1 κουταλάκι του γλυκού του μίγματος σε 2 ποτήρια ζεστό νερό. Πίνουμε ένα κουτάλι της σούπας, μισή ώρα πριν το φαγητό.

Συνταγές φαγητών με Αχιλλέα

•   Τα φρέσκα φύλλα της Αχιλλέας μπορούν να μπουν σε σαλάτα.
•   Τα φρέσκα άνθη της Αχιλλέας μπορούν να γίνουν σούπα. Είναι μια πικρή και δυναμωτική σούπα.
•  Λικέρ αχιλλέας

 300 γρ. φρέσκια αχιλλέα ή 200 γρ ξερή
1 λίτρο οινόπνευμα 40% όπως βότκα

Βάζουμε σε ένα βάζο τα παραπάνω υλικά και τα αφήνουμε για 10 ημέρες κουνώντας τα συχνά. Σουρώνουμε το μίγμα στύβοντας το καλά και προσθέτουμε ζάχαρη.

Βιβλιογραφία

Θεραπευτικά βότανα και φυτά – εκδόσεις Ίριδα
Τα φαρμακευτικά Βότανα και οι χρήσεις τους – Hans Fluck – Εκδόσεις Μπίμπης
Σημειώσεις Αρωματοθερεπείας – Πόπη Κανά – NHS
Τα βότανα στην τρίτη χιλιετία και η χρήση τους στην Οικογένεια – Χρήστος Κάτσης – Εκδόσεις Χιλιόφυλλο
Περιοδικό Natural Health Science – τεύχος 2 – Λεβάντα- Σπύρος Ζουρνατζής
Μαγικά Βότανα – Margaret Picton – Εκδόσεις Κοχλίας
100 Βότανα 1000 θεραπείες - Κώστας Μπαζαίος
Εύκρατες Γεύσεις - Στέλιος Παρλιάρου
Μ. Αβραμάκης Θ. Βραχνάκης – Αρωματικά και φαρμακευτικά Φυτά, 2005
Β. Σκρουμπής – Αρωματικά, φαρμακευτικά και μελισσοτροφικά φυτά της Ελλάδας, Εκδόσεις Αγρότυπος 1998
Β. Σκρουμπής – Αρωματικά φυτά και αιθέρια έλαια, Β’ έκδοση, 1988
Τα βότανα στην κουζίνα – Μαρία & Νίκος Ψιλάκης
Φυτά του Ολύμπου – Arne Strid – Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας –1980
Αιθέρια έλαια – Colleen K. Dodt – Εκδόσεις Ψύχαλου
Φυσικές συνταγές ομορφιάς – Τάκης και Παμπίτσα Καβαλλιεράτου – Εκδόσεις Πατάκη

Δείτε ακόμα:

Οι ποικιλίες της Αχιλλέας
Οι ιδιότητες της Αχιλλέας 
Η ιστορία και οι μύθοι της Αχιλλέας

Περιγραφή και προέλευση της Αχιλλέας 

Οι ιδιότητες της Αχιλλέας

Χημικές ιδιότητες της Αχιλλέας

Έχουν απομονωθεί από την Αχιλλέα γύρω στις 40 χημικές ουσίες. Και σύμφωνα μ’ αυτά τα χημικά συστατικά μπορούμε να καταλάβουμε τις θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας.

Περιέχει 1,4 % αιθέριο έλαιο, το οποίο έχει μπλε χρώμα και περιέχει την αζουλίνη έως 51% η οποία έχει αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες. Περιέχει ακόμα βορνεόλη, τερπινεόλη, λιναλοόλη, σαβινένιο, χαμαζουλένιο που είναι αντιφλεγμονώδη και αντιαλλεργικό, καμφορά, σινεόλη, ισοαρτεμισία κετόνη και ίχνη θουξόνης. Και το χαμομήλι περιέχει αζουλένιο που είναι ένα σεσκιτερπενικό δικυκλικό.
Επίσης η Αχιλλέα περιέχει σεσκιτερπενικές λακτόνες, οι οποίες είναι η μιλλεφολίδη και η ακέτυλο βαλχανολίδη οι οποίες είναι πικρές και τονωτικές ουσίες, φλαβονοειδή τα οποία είναι υπεύθυνα για την αντισπασμωδική δράση της Αχιλλέας, πολυακετυλένια, τριτερπένια, φυτικές χρωστικές, οι οποίες διευρύνουν τις περιφερειακές αρτηρίες και συντελούν στη διάλυση θρόμβων. Ακόμα περιέχει ταννίνες, που έχουν επουλωτικές ιδιότητες, κουμαρίνες, σαπωνίνες, στερόλες, ένα όξινο γλυκοαλκαλοειδές την αχιλεΐνη, η οποία δίνει την χαρακτηριστικά πικρή γεύση στην Αχιλλέα, μειώνει την υπέρταση και σταματάει τις αιμορραγίες και είναι αντιοξειδωτική ουσία, κυανιδίνη, η οποία επηρεάζει τα νεύρα των εσωτερικών οργάνων και επιβραδύνοντας τον καρδιακό παλμό. Επίσης περιέχει αμινοξέα, οξέα όπως σαλικυλικό οξύ, σάκχαρα όπως γλυκόζη, σουκρόζη, μανιτόλη, βιταμίνη C και Κ, κινεόλι, προαζουλένη, στυπτικές ουσίες, ρητινώδης ουσία και άλατα.

Φυσικές Ιδιότητες του αιθέριου ελαίου της Αχιλλέας

Το αιθέριο έλαιο προέρχεται από απόσταξη με ατμό από τα άνθη του φυτού και είναι ένα σκούρο πράσινο-μπλε υγρό με φρέσκια δροσερή, γλυκιά αλλά στυφή οσμή με ελαφρώς πικρή γεύση.

Η νότα αιθέριου ελαίου είναι υψηλή, πράγμα του σημαίνει ότι εξατμίζεται εύκολα και στάζει γρήγορα.

Το αιθέριο έλαιο είναι ουσιαστικά μια φυσική σύνθετη οργανική ένωση με έντονη οσμή, που σχηματίζεται στα άνθη της Αχιλλέας και λιγότερο στα φύλλα της. Το αιθέριο έλαιο παραμένει εκεί και δεν κυκλοφορεί στα διάφορα μέρη του φυτού. Από χημική άποψη δεν έχει καμία σχέση με τα πραγματικά έλαια (γλυκερίδια). Το αιθέριο έλαιο είναι πολύ σημαντικό για το φυτό γιατί το χρησιμοποιεί για να αμύνεται σε διάφορες επιθέσεις εντόμων και ζώων.

Το υδροδιάλυμα που βγαίνει από την απόσταξη μαζί με το αιθέριο έλαιο είναι εξίσου καλό για το δέρμα όπως και το ροδόνερο. Η μυρωδιά του είναι άγρια και δυνατή που μοιάζει περισσότερο με την οσμή των λουλουδιών παρά με το αιθέριο έλαιο.

Οι θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας

Είναι ένα αρωματικό, πικρό, τονωτικό, χωνευτικό φυτό, το οποίο καθαρίζει το αίμα.. Είναι ορεκτικό και χρήσιμο για κουρασμένους και καταπονημένους ανθρώπους. Έχει σπασμολυτικές, στυπτικές, ηρεμιστικές, αντιαλλεργικές, αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές, αντιαιμορραγικές, αντιφλογιστικές, επουλωτικές, παυσίπονες ιδιότητες. Η Αχιλλέα καθαρίζει το αίμα, διαστέλλει τα αγγεία του αίματος, είναι υποτασικό, εμμηναγωγό, αντιπυρετικό, αυξάνει την εφίδρωση, την διούρηση, την έκκριση της χολής, και βοηθάει στην δυσπεψία. Είναι αντιοξειδωτική και απομακρύνει τυχόν τοξίνες από τον οργανισμό.

Για εσωτερική χρήση συστήνετε καλύτερα το έγχυμα ή το αφέψημα της Αχιλλέας.

Θωρείται το βότανο που η μητέρα φύση έχει χαρίσει στις γυναίκες, αφού καλμάρει πολλές γυναικολογικές ανωμαλίες όπως δυσμηνόρροια δηλαδή έντονοι πόνοι περιόδου, αμηνόρροια, διαταραχές στην εμμηνόπαυση και σπασμούς μήτρας - σύμφωνα με τον γιατρό Jean Valnet. Είναι ρυθμιστικό της περιόδου και μειώνει την έντονη αιμορραγία της περιόδου.

Είναι αντισπασμωδική, σπασμολυτική γι’ αυτό και χρησιμοποιείται σε αέρια, νευρικούς σπασμούς, αλλά και στο άσθμα, την κολίτιδα και άλλες νευρικές γαστροπάθειες, που χρειάζονται τη χαλάρωση των εσωτερικών λείων μυών. Δρα εξαιρετικά στους μυς της μήτρας.

Χορηγείται στην ατονία του πεπτικού συστήματος.

Είναι ανθελμινθική, σκοτώνει κάποια παράσιτα των εντέρων αν γίνεται εσωτερική χρήση της Αχιλλέας με χυμούς ή βάμματα.

Έχει παυσίπονες ιδιότητες και μαλακώνει τους πόνους αρθριτικών και ρευματισμών.

Είναι αντιπυρετική η Αχιλλέα και ιδανική σε κρυολογήματα, γρίπη, καταρροή, βήχα. Διεγείρει την εφίδρωση και σφίγγει τους εσωτερικούς βλεννογόνους της μύτης και του λαιμού, μειώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την έκκριση της βλέννας. Από προσωπική χρήση της Αχιλλέας το έγχυμα της Αχιλλέας ρίχνει πυρετούς μέχρι 38 βαθμών!

Είναι διουρητική, καθαρίζει τα νεφρά και την ουρήθρα. Είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική στην ακράτεια ούρων των παιδιών και δίνεται σε χαπάκια που έχουν μέσα τους σκόνη Αχιλλέας.

Είναι χολαγωγική δηλαδή αυξάνει την έκκριση της χολής με αποτέλεσμα να δημιουργεί κατάλληλες συνθήκες για την κανονική λειτουργία του συκωτιού και γι’ αυτό βοηθάει στην πέψη λιπαρών τροφών.

Τονώνει την κυκλοφορία του αίματος και γι’ αυτό χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις κιρσών, φλεβίτιδας και αιμορροΐδων. Έχει αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες και βοηθάει ενάντια στην υπέρταση. Είναι προληπτική ενάντια στις θρομβώσεις και στην αρτηριοσκλήρυνση και ισχαιμία. Συστήνεται ιδιαίτερα σε ηλικιωμένα άτομα.

Για εξωτερική χρήση συστήνεται καλύτερα ο χυμός, το κατάπλασμα ζεματισμένων φύλλων ή σκόνη ξερών φύλλων.

Η Αχιλλέας είναι στυπτική, αιμοστατική δηλαδή σταματάει τις εξωτερικές αιμορραγίες και είναι επουλωτικό για πληγές, αλλά και εσωτερικές αιμορραγίες, όπως των πνευμόνων, του στομάχου, των εντέρων, της μήτρας, των νεφρών, σε ρινορραγίες και σε αιμορροΐδες. Στις ρινορραγίες ο χυμός της Αχιλλέας στάζετε στην μύτη, ή μουσκεύεται μια γάζα όπου μπαίνει στις τρύπες της μύτης.

Κάνει καλό στο λιπαρό δέρμα και το καθαρίζει σε βάθος, θεραπεύει πολλές δερματοπάθειες, ακμή, έρπη, φλεγμονές δέρματος, καλόγηρους, αλλεργίες, φαγούρα, λειχήνες. Επειδή καθαρίζει το αίμα, χρησιμοποιείται εσωτερικά σαν έγχυμα σε δερματοπάθειες. Θεραπεύει ραγάδες της θηλής του μαστού, ραγάδες των χεριών. Θεραπεύει τις αιμορροΐδες και τις ανακουφίζει.

Εμποδίζει την τριχόπτωση αν κάνουμε συχνές εντριβές με αφέψημα Αχιλλέας.

Έχει παυσίπονες ιδιότητες, τα φρέσκα φύλλα της Αχιλλέας αν τα μασήσουμε σταματάνε τον πονόδοντο.

Παρενέργειες της Αχιλλέας

Η χρήση της Αχιλλέας για πολύ μεγάλο διάστημα μπορεί να επιφέρει δερματικά στίγματα, ζαλάδες, θολώσεις και πονοκεφάλους. Σπάνια η Αχιλλέα μπορεί να προκαλέσει αλλεργική αντίδραση. Το αιθέριο έλαιο της Αχιλλέας απαγορεύεται στην εγκυμοσύνη.


Βιβλιογραφία

Θεραπευτικά βότανα και φυτά – εκδόσεις Ίριδα
Τα φαρμακευτικά Βότανα και οι χρήσεις τους – Hans Fluck – Εκδόσεις Μπίμπης
Σημειώσεις Αρωματοθερεπείας – Πόπη Κανά – NHS
Τα βότανα στην τρίτη χιλιετία και η χρήση τους στην Οικογένεια – Χρήστος Κάτσης – Εκδόσεις Χιλιόφυλλο
Περιοδικό Natural Health Science – τεύχος 2 – Λεβάντα- Σπύρος Ζουρνατζής
Μαγικά Βότανα – Margaret Picton – Εκδόσεις Κοχλίας
100 Βότανα 1000 θεραπείες - Κώστας Μπαζαίος
Εύκρατες Γεύσεις - Στέλιος Παρλιάρου
Μ. Αβραμάκης Θ. Βραχνάκης – Αρωματικά και φαρμακευτικά Φυτά, 2005
Β. Σκρουμπής – Αρωματικά, φαρμακευτικά και μελισσοτροφικά φυτά της Ελλάδας, Εκδόσεις Αγρότυπος 1998
Β. Σκρουμπής – Αρωματικά φυτά και αιθέρια έλαια, Β’ έκδοση, 1988
Τα βότανα στην κουζίνα – Μαρία & Νίκος Ψιλάκης
Φυτά του Ολύμπου – Arne Strid – Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας –1980
Αιθέρια έλαια – Colleen K. Dodt – Εκδόσεις Ψύχαλου
Φυσικές συνταγές ομορφιάς – Τάκης και Παμπίτσα Καβαλλιεράτου – Εκδόσεις Πατάκη 

Δείτε ακόμα:

Οι ποικιλίες της Αχιλλέας
Η χρήση της Αχιλλέας
Η ιστορία και οι μύθοι της Αχιλλέας

Περιγραφή και προέλευση της Αχιλλέας 

Ανθόνερα ή Υδροδιαλύματα

Τα νερά βοτάνων γνωστά ως ανθόνερα, υδροδιαλύματα ή υδρολύματα είναι προϊόντα απόσταξης βοτάνων, όπου μαζί με το αιθέριο έλαιο εξάγεται και το νερό του φυτού. Τα υδροδιαλύματα είναι σαν τα αιθέρια έλαια, έχουν παρόμοιες ιδιότητες αλλά είναι λιγότερο συμπυκνωμένα. Είναι 20 με 30 φορές συμπυκνωμένα σε δύναμη από το απλό βότανο για αυτό και πρέπει πάντα να αραιώνονται αρκετά πριν από εσωτερική λήψη.

Η παραγωγή των υδρολιαλυμάτων γίνεται με απόσταξη με ατμό με τον αποστακτήρα ή άμβυκα. Αρχικά στον λέβητα μπαίνει το νερό για να παράγει ατμούς, οι οποίοι πηγαίνουν στο δοχείο με το βότανο και έτσι παρασύρονται τα συστατικά του φυτού με την εξάτμιση, όπως αιθέρια έλαια. Τελικά το μίγμα ατμών νερού και αιθερίων ελαίων ψύχεται και υγροποιείται και βγαίνει το υδροδιάλυμα και το αιθέριο έλαιο του φυτού. Το αιθέριο έλαιο συνήθως στέκεται πάνω από το νερό όταν η νότα είναι υψηλή ως μεσαία, ενώ όταν η νότα είναι χαμηλή στέκεται στο κάτω μέρος του δοχείου και από πάνω του βρίσκεται το νερό.

Από χημικής απόψεως τα υδροδιαλύματα αποτελούνται κυρίως από οργανικά οξέα τα οποία είναι υδρόφιλα δηλαδή αγαπάνε το νερό. Είναι ιδιαίτερα αντισηπτικά, στυπτικά, με όξινο PH 3 έως 4, το οποίο κάνει καλό στο δέρμα και βοηθάει σε πολλά δερματικά προβλήματα. Βακτήρια και μικρόβια είναι πολύ δύσκολο να ζήσουν σε όξινο περιβάλλον, οπότε τα υδροδιαλύματα έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής αν συντηρηθούν σωστά σε σκοτεινό μέρος μακριά από ζέστη και ατμοσφαιρικό αέρα, όπως και τα αιθέρια έλαια. Συνήθως κρατάνε γύρω στα 2 χρόνια και μπορεί και παραπάνω αν συντηρηθούν σωστά. Όξινα διαλύματα είναι το κρασί και το ξύδι και αυτά μπορούν να συντηρηθούν για πολλά χρόνια και μπορούν να συντηρήσουν ελιές, πιπέρια, πίκλες και διάφορα άλλα. Οπουδήποτε και να χρησιμοποιηθούν τα υδροδιαλύματα αυξάνουν το χρόνο ζωής του μίγματος! Όπως σε διάφορες κρέμες προσώπου ή σώματος που φτιάχνω, έχω παρατηρήσει πως δεν χαλάνε τόσο εύκολα όσο χαλούσαν παλιότερα που δεν χρησιμοποιούσα τα υδροδιαλύματα.

Πως χρησιμοποιούνται?
Μερικά υδροδιαλύματα έχουν από απαλό έως έντονο άρωμα ανάλογα με το βότανο. Παρακάτω υπάρχουν οι τρόποι με τους οποίους μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα υδροδιαλύματα, έχουν πολλές ιδιότητες και είναι πολύ καλό να πειραματιστούμε ώστε να βρούμε και δικές μας χρήσεις.

Χρησιμοποιούνται:
Αντί για οποιοδήποτε νερό σε λοσιόν, συνταγές σαπουνιών, κρέμες και διάφορα άλλα για καλλυντική χρήση.

Mόνα τους χρησιμοποιούνται σαν λοσιόν

Κάποια υδροδιαλύματα όπως της λεβάντας είναι πολύ καλά για καψίματα, κοψίματα, πληγές

Στο νερό του μπάνιου

Σαν σπρέι δωματίου, σπρέι ρούχων και σπρέι σώματος και προσώπου

Σαν λοσιόν μαλλιών ή conditioner γίνονται πολύ απαλά και θεραπεύονται

Σπρέι ποδιών παπουτσιών σε περίπτωση κακοσμίας, μυκήτων ή κούρασης

Σαν σπρέι για σκύλους και γάτες

Αντί για το αποσταμένο νερό στο σίδερο, ή σπρέι για τα ρούχα την στιγμή που σιδερώνουμε, θα μυρίζουν υπέροχα!

Είναι πολύ καλά για πνευματική εργασία, όπως ρέικι, θεραπευτικά χέρια, διαλογισμός και άλλα, φέρνουν ηρεμία και γαλήνη, καθαρίζουν και εξαγνίζουν την αύρα

Στο φαγητό ή σε ροφήματα αλλά πολύ αραιωμένα

Και σε πολλές άλλες θεραπείες ανάλογα με τις ιδιότητες του υδροδιαλύματος

Η ιστορία και οι μύθοι της Αχιλλέας

Το βότανο Αχιλλέα - Achillea millefolium είναι ένα από τα αγαπημένα μου και με συναρπάζει που και αυτό έχει μεγάλη ιστορία. Το έχω βρει σε πολλά βουνά όπου πηγαίνω και πάντα το μαζεύω και το αποξηραίνω για να έχω ολόκληρο το χειμώνα. Το χρησιμοποιώ σε περιπτώσεις πυρετού και πόνων περιόδου, αλλά και γιατί μου αρέσει η γεύση και το άρωμά του. Μου θυμίζει πόσο ωραία είχα περάσει στα βουνά όπου άνθιζε. Κάποιοι που γνώρισα είπαν πως την Αχιλλέα την τρώνε ωμή και κάποιοι άλλοι πως κάνουν σούπα τα άνθη της. Επειδή εκτιμώ πολύ όλα τα βότανα προσπαθώ να τα φέρω στον κήπο μου! Την τελευταία φορά που βρήκα Αχιλλέα, σε βουνό της κεντικής Γερμανίας, μάζεψα και τους σπόρους της και τώρα περιμένω με αγωνία να ανθήσει!

Η Αχιλλέα είναι ένα ιθαγενές φυτό της Ευρώπης και της δυτικής Ασίας με μακραίωνη ιστορία ως επουλωτικό. Στους κλασικούς χρόνους ήταν γνωστό ως herba militaris. Για πολλά χρόνια το χρησιμοποιούσαν σαν δυναμωτικό και πικρό τονωτικό και όλα τα είδη των πικρών αλκοολούχων ποτών (bitters) παρασκευαζόταν από αυτό.

Το όνομά της η Αχιλλέα το πήρε από τον ήρωα Αχιλλέα και ο θρύλος λέει πως η Αχιλλέα φυτρώνει από την σκουριά που έπεσε στο χώμα από το δόρυ του Αχιλλέα για να θεραπεύει πολλούς συντρόφους του στον Τρωικό πόλεμο. Ένας μύθος λέει, όταν ο Αχιλλέας πληγώθηκε στη φτέρνα από το δηλητηριασμένο βέλος του Πάρη, η θεά Αφροδίτη κλαίγοντας τον συμβούλεψε να πάρει την Αχιλλέα που είναι το καλύτερο βότανο για πληγές. Από αυτόν τον μύθο η Αχιλλέα έχει πάρει το όνομά της καθώς και άλλες ονομασίες όπως το «Δάκρυ της Αφροδίτης», το «χαμόγελο της Αφροδίτης». Ένας άλλος μύθος λέει πως ο Αχιλλέας διδάχτηκε τις φαρμακευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας για την θεραπεία των πληγών ειδικότερα από τον δάσκαλο Χείρωνα.

Οι Δρυίδες έδωσαν στην Αχιλλέα πολλές ιερές δυνάμεις και την χρησιμοποιούσαν για να προβλέψουν τον καιρό. Οι αρχαίοι Κινέζοι πρόλεγαν το μέλλον σε μια τελετή που περιγράφεται στο Ι Τσιγκ - το βιβλίο των χρησμών, γνωστό ως Χρησμός με βλαστό Αχιλλέας.

Πολλές λαϊκές παραδόσεις δίνουν στην Αχιλλέα πολλές ισχυρές και μαγικές δυνάμεις και την αφιερώνουν στον άγιο Ιωάννη του βαπτιστή. Πολλοί λαοί κρεμούσαν την Αχιλλέα στις εξώπορτες των σπιτιών τους και στις εκκλησίες την παραμονή της γιορτής του Ιωάννη του βαπτιστή. Μετά την δύση του Ηλίου έκαιγαν την Αχιλλέα σε λατρευτικές πυρές τις φωτιές του Αι Γιάννη.

Όπως και το δόρυ που σκότωσε τον Αχιλλέα έτσι και η Αχιλλέα πίστευαν πως μπορεί να βλάψει.

Το χρησιμοποιούσαν οι μάγισσες στα μαγικά φίλτρα που έφτιαχναν και έπαιρνε την ονομασία «παιχνίδι του διαβόλου» όπου φαίνεται πως η Αχιλλέα σχετίζεται με κακά πνεύματα.

Λαϊκές παραδόσεις λένε πως αν κρεμάσουμε ένα κλαδάκι Αχιλλέας πάνω από την κούνια του μωρού μας μπορεί να κρατήσει τα κακά πνεύματα μακριά. Επίσης αν κρατήσουμε μια Αχιλλέα πάνω στα βλέφαρά μας μπορούμε να δούμε ποιος κυριαρχεί στις σκέψεις μας.

Μια λαϊκή αντιπυρετική θεραπεία λέει να κόψουμε ένα φύλλο Αχιλλέας με το αριστερό χέρι λέγοντας ταυτόχρονα το όνομα του άρρωστου και όταν φάμε το φύλλο, ο πυρετός θα πέσει.

Τα παλιά χρόνια ο κόσμος σεβόταν τις θεραπευτικές ιδιότητες της Αχιλλέας γι’ αυτό και την αποκαλούσε «το ιώδιο των αγρών».

Τον Μεσαίωνα έτριβαν λίγο από τα φύλλα της Αχιλλέας για να σταματήσουν την ρινορραγία αλλά και για να σταματήσουν ημικρανίες από την υπέρταση, προκαλούσαν ρινορραγία γαργαλώντας τις εσωτερικές μεμβράνες της μύτης με ένα φύλλο. Έτσι η Αχιλλέα ονομάστηκε nosebleed - μάτωμα μύτης. Επίσης η Αχιλλέα πήρε το όνομα «θερμοβότανο» επειδή είναι αντιπυρετική.

Η Αχιλλέα έχει άμεση σχέση με τον έρωτα γι’ αυτό στους γάμους αποτελούσε παράδοση να τρώνε Αχιλλέα και να την τοποθετούν στην ανθοδέσμη της νύφης. Πίστευαν πως η Αχιλλέα εξασφάλιζε ότι ο έρωτας των νεόνυμφων θα κρατούσε τουλάχιστον επτά χρόνια. Γι’ αυτό ακόμη μια ονομασία του φυτό είναι «επταετής έρωτας». Την χρησιμοποιούσαν και στην μαντική για να προβλέψουν τον μελλοντικό εραστή. Αν κάποια κοπέλα μάζευε Αχιλλέα ένα βράδυ με πανσέληνο από τάφο νεαρού άντρα και το έβαζε κάτω από μαξιλάρι της, θα ονειρευόταν τον μελλοντικό αγαπημένο της. Οι κοπέλες εκείνης της εποχής για να ελέγξουν τα αισθήματα του αγαπημένου τους γαργαλούσαν εσωτερικά την μύτη του μ’ ένα φύλλο Αχιλλέας λέγοντας ταυτόχρονα

«χιλιόφυλλο, χιλιόφυλλο κάνε με να φυσήξω δυνατά, αν η μύτη του ματώσει τώρα, ο καλός μου με αγαπά».

Ο Διοσκουρίδης ο Αναζαρβέας (1^ος μ.Χ. αιώνας) την χρησιμοποίησε σαν αιμοστατικό.

Επίσης το χρησιμοποιούσαν από πολύ παλιά σαν αιμοστατικό για να σώσουν τραυματίες στα πεδία μάχης και για να ρίξουν τον πυρετό τους.

Οι Αγγλοσάξονες ονόμασαν την Αχιλλέα «επισκευαστή σωμάτων» και οι Ινδιάνοι της Αμερικής εκτιμούσαν την ικανότητα να γιατρεύει πληγές και τραύματα.

Ένας νοσοκόμος του 1^ου παγκόσμιου πολέμου διηγιόταν τον τρόπο που γιάτρευε τις πληγές δεκάδων στρατιωτών σε στιγμές όπου δεν υπήρχε άλλου είδους περίθαλψη, παρά μόνο η Αχιλλέα.

Στην Γερμανία τον 16^ο αιώνα έριχναν στα βαρέλια του κρασιού σπόρους Αχιλλέας για να διατηρούνται καλύτερα τα κρασιά. Στις βόρειες χώρες χρησιμοποιούσαν την Αχιλλέα αντί του λυκίσκου για την μπύρα.

Στην Ιρλανδία το 19^ο αιώνα πίστευαν πως η Αχιλλέα έφερνε καλοτυχία επειδή ήταν το πρώτο φυτό που έκοψε ο Ιησούς όταν ήταν παιδί. Σύμφωνα με λαϊκή πεποίθηση, όποιος έβλεπε όνειρο να μαζεύει Αχιλλέα για να θεραπεύσει κάποιον, σύντομα θα μάθαινε ευχάριστα νέα. Επίσης πίστευαν πως η Αχιλλέα γιάτρευε πληγωμένες και ραγισμένες από έρωτα καρδιές. Είναι το λουλούδι των γενεθλίων για όσους γεννήθηκαν 16 Ιανουαρίου και σύμφωνα με τον Νίκολας Κάλπεπερ βρίσκεται υπό την επίδραση της Αφροδίτης.

Είναι γνωστή η Αχιλλέα εδώ και αιώνες για τις επουλωτικές της ιδιότητες, γι ‘αυτό και στην Σκοτία παρασκεύαζαν μια παραδοσιακή αλοιφή για την επούλωση πληγών.

Στις μέρες η Αχιλλέα χρησιμοποιείται πολύ στην αρωματοποιία, βοτανοθεραπεία και στην αρωματοθεραπεία

Βιβλιογραφία
Μαγικά Βότανα – Margaret Picton – Εκδόσεις Κοχλίας


Δειτε ακόμα:
Περιγραφή και προέλευση της Αχιλλέας 
Η χρήση της Αχιλλέας 
Οι ιδιότητες της Αχιλλέας 
Οι ποικιλίες της Αχιλλέας 

Η ιστορία και οι μύθοι της Λεβάντας

Η λεβάντα είναι ένα φυτό που το αγαπώ πάρα πολύ γι΄ αυτό και προσπάθησα να αποκομίσω στοιχεία από την ιστορία του, απο τους μύθους που ειπώθηκαν και για το πώς χρησιμοποιήθηκε τα αρχαία χρόνια. Όπως υποστηρίζει, ο Marcel Lavabre, όλα τα φυτά έχουν ένα είδος «μνήμης» δηλαδή θυμούνται πως χρησιμοποιήθηκαν τα παλιότερα χρόνια από τον άνθρωπο. Αυτή μνήμη ενδυναμώνετε κάθε φορά που τα χρησιμοποιούμε για τον ίδιο σκοπό.

Η Λεβάντα είναι ένα πανέμορφο, αρωματικό αλλά και ταπεινό περιέχει θεραπευτικές ιδιότητες που ωφελούν τόσο το σωματικό επίπεδο όσο και το ψυχικό. Έχει απαλή, γλυκιά μοβ ενέργεια. Το όνομα της λεβάντας «lavender» προέρχεται από την λατινική λέξη lavāre που σημαίνει πλένω, καθαρίζω. Η λεβάντα κάνει για τα πάντα!

Η λεβάντα έχει τις «ρίζες» της, εδώ και 2500 χρόνια με αποτέλεσμα να έχει πλούσια ιστορικά γεγονότα, μύθους, προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες… οπότε ας ξεκινήσουμε από την αρχή!

Συμβολίζει την ζωή και τον θάνατο και σύμβολο αφοσίωσης.
Είναι το λουλούδι των γενεθλίων για όσους γεννήθηκαν 9η Ιανουαρίου και συμβολίζει τη σταθερότητα και τη σιωπή των λουλουδιών. Επίσης συμβολίζει την αγάπη, τον έρωτα, τη στοργή, την αγνότητα, την καθαρότητα, την προστασία, τη μακροζωία, την αναγνώριση, την επιμονή και την ειρήνη.

Λαϊκές παραδόσεις αναφέρουν πως αποκτήθηκε το άρωμα της λεβάντας. Λέγεται πως ο Αδάμ και η Εύα πήραν την λεβάντα από τον κήπο της Εδέμ. Εκείνη τη στιγμή η λεβάντα δεν είχε μυρωδιά. Μύθοι λένε πως περίμενε μέχρι την στιγμή που Παναγία άπλωνε τα φασκιά του βρέφους Ιησού πάνω σ’ ένα θάμνο λεβάντας. Από θαύμα, όταν τα μετακίνησε από τον θάμνο η λεβάντα πήρε ένα μεθυστικό άρωμα! Από τότε η Παρθένος Μαρία έπλενε τα φασκιά του Ιησού με νερό αρωματισμένο με λεβάντα.

Στην Μεσοποταμία, το σημερινό Ιράκ, λέγεται πως όταν ο πολιτισμός τους άρχισε να ξεκινάει, η λεβάντα ήταν τοπικό φυτό της περιοχής. Οι πρώτοι που την χρησιμοποίησαν ήταν οι Άραβες. Η λεβάντα εισήχθηκε στην Γαλλία μέσω των Ελληνικών νησιών περίπου το 600 π.Χ. Στην Αγγλία και στις ΗΠΑ πήγε τον 16ο και 17ο αιώνα.

Η λεβάντα μας παραπέμπει σε ένα «καλό πνεύμα» ή «νεραϊδένιο» βότανο, με αποτέλεσμα να είναι χρήσιμη στο να αποτρέπει το «κακό μάτι» και από την κακή – διαβολική ενέργεια! Οι Χριστιανοί πίστευαν πως αν γεμίσουν τις κλειδαρότρυπες με λεβάντα θα κρατήσουν έξω από το σπίτι τα φαντάσματα ή κάθε κακή ενέργεια.

Στην αρχαία Αίγυπτο χρησιμοποιούσαν την Λεβάντα για παραγωγή αρωμάτων και ελαίων και την καλλιεργούσαν στους ιερούς περιτοιχισμένους κήπους στις Θήβες. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι παρασκεύαζαν από τη λεβάντα ένα αρωματικό βάλσαμο, το οποίο το χρησιμοποιούσαν στο τελετουργικό της μουμιοποίησης. Τοποθετούσαν αγγεία με άρωμα λεβάντας μέσα στους τάφους. Κατά τις ανασκαφές του τάφου του Φαραώ Τουταγχαμών βρέθηκε τοποθετημένο ένα βάζο με άρωμα λεβάντας στο πλευρό του και ήταν ακόμα έντονο μετά από 3000 χρόνια!

Λέγεται πως η βασίλισσα Κλεοπάτρα χρησιμοποιούσε αυτό το μαγευτικό άρωμα για να ξελογιάσει τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Αντώνιο. Ρωμαϊκές προλήψεις λένε πως το φίδι που δάγκωσε την Κλεοπάτρα είχε κάνει την φωλιά σ’ έναν θάμνο της λεβάντας. Μόνο κάποιοι που ήξεραν πώς να αποφύγουν το δηλητηριώδες τσίμπημα του φιδιού μάζευαν λεβάντα Αξίζει να σημειωθεί ότι το φίδι που δάγκωσε τη Κλεοπάτρα βρέθηκε κάτω από έναν θάμνο λεβάντας της.

Οι αρχαίοι Λίβυοι, οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τη χρησιμοποιούσαν για να αρωματίζουν το νερό των λουτρών τους. Από την αρχαιότητα την χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή αρωματικών σαπουνιών και ηρεμιστικά βάλσαμα.

Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν τα άνθη της στα σκαλίσματα του κρεβατιού για απομακρύνουν τους κοριούς, και χρησιμοποιούσαν το αιθέριο έλαιο στα μαλλιά τους για να απωθηθούν οι ψείρες.

Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την Λεβάντα για ιατρικούς σκοπούς ενώ οι εταίρες χρησιμοποιούσαν το αιθέριο έλαιο για να αρωματίζουν την αναπνοή τους. Οι παρθένες κοπέλες που θυσιαζόταν στους θεούς ήταν στολισμένες με άνθη λεβάντας.

Για αιώνες, η λεβάντα, χρησιμοποιούταν σαν ένα στρωμένο χαλί από άνθη της στα κάστρα και στα νοσοκομεία για να αρωματίζει και να απολυμαίνει. Την βάζανε μαζί με ρούχα για άρωμα αλλά και για να διώχνει τον σκόρο και άλλα έντομα. Πολλές φορές έραβαν ανθισμένα κλαδάκια λεβάντας στα υφάσματα.

Ο Διοσκουρίδης ο Αναζαρβέας (1ος μ.Χ. αιώνας) αναφέρει τα εξής για το είδος Lavandula Stoechas: «… γεννάται εν τοις κατά Γαλάτιαν νήσοις αντίκρυ Μασσαλίας, καλούμενας Στοίχασιν, όθεν και την επωνυμίαν έσχηκεν». Επίσης αναφέρει ότι με τη λεβάντα έφτιαχναν ένα κρασί τον «στοιχαδίτης οίνος» και το «στοιχαδικό ξύδι» τα οποία τα χρησιμοποιούσε στην επιληψία αλλά και για την ψύξη των πλευρών και των νεύρων. Επίσης συνιστούσε τη λεβάντα για πόνους του θώρακα. Στην ανατολική ιατρική οι χαλαρωτικές ιδιότητες της λεβάντας ωφελούν στις φλεγμονές, σε σπασμούς και σε πόνους. Οι αντισηπτικές ιδιότητες του αιθέριου ελαίου το κάνουν κατάλληλο για πολλές λοιμώξεις.

Αναφορές για την Λεβάντα έχουμε και από τον δεύτερο σπουδαιότερο ιατρό της Αρχαιότητας μετά τον Ιπποκράτη τον Κλαύδιο Γαληνό (Πέργαμος 129 μ.Χ. – Ρώμη 199 μ.Χ).

Οι μοναχοί τον Μεσαίωνα διέδωσαν τις ιδιότητες της και την καλλιεργούσαν στους κήπους.
Άλλες χρήσεις της λεβάντας για πολλούς αιώνες ήταν για τον πονοκέφαλο, υστερία, νευρική ταχυπαλμία, αρθριτικά, έλκος, πόνοι δοντιών, κολικοί και για κρυώματα. Μια γερμανίδα καλόγρια η οποία έζησε το 1098-1179 είχε βρει την εξής θεραπεία για τις ημικρανίες: «Αφέψημα λεβάντας σε βότκα, τζιν ή μπράντυ κάνει θαύματα!»

Η βασίλισσα Βικτόρια λάτρευε το άρωμα της λεβάντας και στα διαμερίσματά της κυριαρχούσε η γλυκιά χαλαρωτική μυρωδιά της. Η ίδια έλεγε ότι το προμηθευόταν από μια κυρία που έπαιρνε το αιθέριο έλαιο με απόσταξη και το χρησιμοποιούσε σε όλο το νοικοκυριό της σαν αρωματικό – απολυμαντικό.

Η αγία Χιλντεγκαρντ τη Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ( βενεδικτίνη μοναχή) τον 12ο αιώνά καλλιεργούσε λεβάντα στον κήπου της για την παρασκευή της κολόνιας.

Ο Ζαν Βαλνέ χρησιμοποιούσε τις αντισηπτικές και επουλωτικές ιδιότητες της οικογένειας Χειλιανθών, στην οποία ανήκει εκτός της λεβάντας, το φασκόμηλο, το θυμάρι, το δεντρολίβανο, η ρίγανη, η μέντα, ο δυόσμος και άλλα πολλά. Ο ίδιος ανακάλυψε πως το αιθέριο έλαιο της λεβάντας σκοτώνει τον βάκιλο της φυματίωσης σε αραίωση 0.2% και τον σταφυλόκοκκο σε 4.5% καθώς επίσης το βάκιλο του τύφου 4.5% και τον βάκιλο της διφθερίτιδας σε 5% και συνιστούσε να ψεκάζεται λεβάντα σε αραίωση 2% για απολύμανση θαλάμων ασθενών, κλινικών και χειρουργείων.

Στην λαϊκή ιατρική χρησιμοποιήθηκε η λεβάντα για τις πιασμένες αρθρώσεις και κατά της κόπωσης. Θεωρήθηκε αποτελεσματική στον πονοκέφαλο.

Στην Αγγλία χρησιμοποιήθηκε το αφέψημα της λεβάντας για τον πονόλαιμο, πονόδοντο και για την καρδιά.
Η βασίλισσα Ελισάβετ Α’ της Αγγλίας έπινε τουλάχιστον 10 φλιτζάνια αφέψημα λεβάντας επειδή έπασχε από ημικρανίες και για να ηρεμεί τα ευέξαπτα νεύρα της και πλήρωνε πανάκριβα μια κολόνια με άρωμα λεβάντας και βιολέτας. Λέγεται ότι πλήρωσε πανάκριβα μια κολόνια λεβάντας και βιολέτας.
Στην Αγγλία και αλλού, οι ερωτευμένοι συχνά αντάλλασσαν άνθη λεβάντας ως σύμβολο αφοσίωσης. Ήταν έθιμο μα αρωματίζουν τα ρούχα γάμου με λεβάντα
Τον 19ο αιώνα κάθε κυρία είχε μαζί της ένα φιαλίδιο λεβάντας σε περίπτωση λιποθυμίας.
Ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα φυτά σε παρτέρια κατά την περίοδο Τύδορ όσο και κατά τους ελισαβετιανούς χρόνους.

Στην Ιρλανδία, τον 17ο αιώνα, το κάστρο Μόιρα απέκτησε μεγάλη φήμη επειδή οι κήποι του είχαν έκταση 4 στρέμματα και ήταν γεμάτοι από λεβάντα!
Ακόμα, χρησιμοποιήθηκε εναντίον της πανούκλας με θετικά αποτελέσματα.

Γύρω στο 1630 μια μεγάλη πανούκλα έπεσε στην Τουλούζη της Γαλλίας. Τέσσερις κλέφτες λεηλατούσαν την πόλη χωρίς να αρρωσταίνουν. Όταν τελικά τους πιάσανε, ο δικαστής αποφάσισε να αλλάξει την θανατική τους καταδίκη αν αποκάλυπταν το μυστικό των συστατικών του μυστηριώδους αφεψήματος το οποίο τους έδωσε ανοσία από την αρρώστια. Η φόρμουλα αυτή σήμερα είναι γνωστή ως «Το ξύδι των τεσσάρων κλεφτών» η οποία από αποτελείται ξύδι εμποτισμένο με θυμάρι, λεβάντα, δεντρολίβανο και φασκόμηλο. Εκατό χρόνια αργότερα η πανούκλα χτύπησε ξανά στην Μασσαλία. Τότε οι βοτανολόγοι πρόσθεσαν και ένα πέμπτο συστατικό το σκόρδο. Τον 19ο αιώνα ένας γάλλος αποστάκτης της φόρμουλας πούλησε αυτή τη φόρμουλα σε μοναχούς, ιερείς και γιατρούς. «Πιες στο με άδειο στομάχι το πρωί, τρίψε τους κροτάφους σου μ’ αυτό και βρες έξω στην ηρεμία και συνάντησε αρρώστους».

Οι αρωματοθεραπευτές στην πόλη Γκρας της Γαλλίας έφτιαχναν γάντια από δέρμα ζώου και τα αρωμάτιζαν με αιθέριο έλαιο λεβάντας, όταν ξέσπασε επιδημία δεν προσβλήθηκαν.

Κατά την διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου πολέμου το αιθέριο έλαιο της λεβάντας χρησιμοποιήθηκε για την αντιμετώπιση χρόνιων δερματικών παθήσεων, αλλα και σαν αντισηπτικό των τραυμάτων.

Η λεβάντα αποτελούσε από παλιά απαραίτητο συστατικό σε πολλές κουζίνες σαν μυρωδικό. Οι άνθρωποι άπλωναν τα λουλούδια στο δάπεδο του σπιτιού τους για να διώχνουν τα έντομα. Κρεμούσαν στα δωμάτια βαμβακερά σακουλάκια με κουρελάκια βουτηγμένα στο αιθέριο έλαιο λεβάντας για να διώχνουν τις μύγες. Έριχναν απόσταγμα λεβάντας στα ξεσκονόπανα, ώστε τα έπιπλα να γυαλίζουν και να μοσχοβολούν.

Κατά τον 20ο αιώνα η λεβάντα έχασε την θέση της στον κόσμο της θεραπείας, αλλα συνέχισε να κρατά την ποιότητά της και τα συστατικά της σε αρώματα, στην χειροτεχνία, στα ποτ πουρί, και στα αρωματοθεραπευτικά εργοστάσια.

Κατά την δεκαετία του ’20 ο Ρενέ Γκατφοσέ, Γάλλος φαρμακοποιός, πειραματίσθηκε με τα αιθέρια έλαια και κατάλαβε το ισχυρό τους δυναμικό. Μια μέρα καθώς δούλευε στο εργαστήριό του, έκαψε κατά λάθος το χέρι του και ασυναίσθητα το βούτηξε σε ένα μπολ με αιθέριο έλαιο λεβάντας. Αργότερα παρατήρησε πως ο πόνος πέρασε αμέσως και δεν έμεινε κανένα σημάδι καψίματος. Αυτό τον οδήγησε σε πειράματα και έρευνες για τα αιθέρια έλαια και μ’ αυτόν τον τρόπο άνοιξε την πόρτα στην σύγχρονη αρωματοθεραπεία! Την έρευνα αυτή του Γκατφοσέ την συνέχισε ένας Γάλλος γιατρός ο Τζιν Βαλνέτ, ο οποίος χρησιμοποίησε αιθέρια έλαια όπως λεβάντας για να γιατρέψει πληγές και τραύματα των στρατιωτών κατά τη διάρκεια του Α’ παγκόσμιου πολέμου.

Λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο φτιάχτηκε ένα τρίτο είδος λεβάντας, επειδή το άρωμα της λεβάντας είναι ένα από τα πιο αγαπημένα των ανθρώπων,. Η λεγόμενη Lavandin, διασταύρωση της άγριας λεβάντας των Γαλλικών βουνών και της Ισπανικής "Lavandula latifolia". Το είδος "Lavandin" είναι υβρίδιο και συνήθως καλλιεργείται το κλωνοποιημένο είδος "Lavandin Grosso". Το προσόν αυτό της λεβάντας είναι η πλούσια ανθοφορία της και η δυνατότητα μαζικής καλλιέργειας στις πεδιάδες. Εδώ είναι η παραγωγή βιομηχανοποιημένη, εκατοντάδες καλλιεργημένα στρέμματα που συνήθως φυτεύουν, ξεχορταριάζουν, λιπαίνουν και θερίζουν μηχανές. Όπως είναι φυσικό το αιθέριο έλαιο αυτής της μαζικής παραγωγής είναι δεύτερης ποιότητας και ακατάλληλο για θεραπευτική χρήση. Είναι χρήσιμο για οικιακή χρήση μια και είναι – παρ’ όλα αυτά – φυτικό προϊόν.

Στα ανατολικά της Μολδαβίας αναπτύσσονται νέες καλλιέργειες λεβάντας βιολογικής παραγωγής. Η Μολδαβία έχει εύφορο έδαφος, γνωστό ως «μαύρη γη», και η καλλιεργήσιμη έκταση δεν χρειάστηκε ποτέ να υποστεί επεξεργασία με συνθετικές ουσίες. Τα πρώτα φιντανάκια της ποικιλίας λαβαντούλα η στενόφυλλος φυτεύτηκαν το φθινόπωρο του 2000. Εν τω μεταξύ έχουν δημιουργηθεί περισσότερα από ένα εκατομμύριο θάμνοι λεβάντας σε επιφάνεια 150 καλλιεργήσιμων εκταρίων.

Εδώ και αιώνες, σε μεγάλο υψόμετρο της Άνω Προβηγκίας στο γαλλικό Νότο ανθίζουν διάφορες ποικιλίες λεβάντας, οι οποίες χρησιμοποιούνταν για φαρμακευτικούς και αρωματικούς σκοπούς. Ωστόσο, το βαθυγάλαζο θεραπευτικό φυτό καλλιεργείται στα χωράφια μόλις από το 1920 όταν η ζήτηση σημείωνε συνεχή αύξηση στο περίφημο για τα αρώματά του Grasse. Σήμερα, η Προβηγκία διαθέτει μεγάλες μονάδες παραγωγής για την εξαγωγή αιθέριων ελαίων. Η διαδικασία της προσεκτικής απόσταξης με υδρατμούς είναι η ίδια, είτε πρόκειται για αποστακτήρα, είτε για μικρή συσκευή alambic.











Η γνήσια λεβάντα ανακηρύχθηκε, θεραπευτικό φυτό για το έτος 2008 από τον Σύλλογο Εναλλακτικής Ιατρικής ‘Θεόφραστος’. Για την κριτική επιτροπή, ιδιαίτερα σημαντική ήταν η καταπραϋντική δράση της λεβάντας στο νευρικό σύστημα κατά περιόδους υπερδιέγερσης.

Βιβλιογραφία:

http://www.live-pedia.g
http://www.lifeinbalance.gr/
http://www.vita.gr
http://weleda-greece.com
http://www.greekherbsonline.com
http://www.pfaf.org
http://www.henriettesherbal.com/
http://plants.usda.gov
http://hortiplex.gardenweb.com/
Μαγικά Βότανα – Margaret Picton – Εκδόσεις Κοχλίας
Περιοδικό Natural Health Science – τευχος 2 – Λεβάντα- Σπύρος Ζουρνατζής

Πίλιγκ σώματος για ξηρά – κανονικά δέρματα με λεβάντα & βρώμη

1 κουταλιά της σούπας άνθη λεβάντας

2 κουταλιές της σούπας άσπρη ζάχαρη

1 κουταλάκι του γλυκού νιφάδες βρώμης

αμυγδαλέλαιο

Διαδικασία:

Βάζω όλα τα υλικά εκτός από το αμυγδαλέλαιο στο μπλέντερ μέχρι να γίνουν μια πολύ ψιλή σκόνη (αν θέλω στο τέλος περνάω το μίγμα από τουλπάνι). Όταν η σκόνη έχει ενωθεί καλά ρίχνουμε το αμυγδαλέλαιο μέχρι να γίνει μια ωραία πάστα που να μπορεί να κολλά στο δέρμα εύκολα.

Βάζουμε το πίλιγκ σε βαζάκι με ετικέτα και το χρησιμοποιούμε στο μπάνιο. Πριν χρησιμοποιήσουμε σαπούνι κάνουμε ένα μασάζ με το πίλιγκ για αρκετή ώρα περίπου 10 λεπτά και μετά συνεχίζουμε με το σαπούνι για να φύγει το λάδι.

Η επιδερμίδα θα γίνει πολύ απαλή! Γιατί η ζάχαρη είναι πολύ ενυδατική για το δέρμα μας. Η λεβάντα είναι αναζωογονητική και κατάλληλη για κανονικά ξηρά δέρματα. Η βρώμη είναι αντιγηραντική και συσφικτική.

Τι μπορούμε να φτιάξουμε με το ποτό κομπούχας

Ξύδι Κομπούχας

Φτιάχνουμε την κυρίως συνταγή της κομπούχας με την μόνη διαφορά ότι αφήνουμε την ζύμωση να συνεχιστεί από 3 εβδομάδες έως 1,5 μήνα (ανάλογα με τη ζέστη που κάνει). Μετά παίρνουμε ένα ωραιότατο ξύδι το οποίο μπορούμε να το αρωματίσουμε με διάφορα ξερά ή φρέσκα βότανα (όπως κανέλα, γαρίφαλο, κάρδαμο! Και άλλα) και να το βάζουμε στις σαλάτες μας! Είναι πολύ υγιεινό!

Κομπούχα με Βύσσινο (για 2 λίτρα τσάι)

1. Φτιάχνουμε την κυρίως συνταγή της κομπούχας με 6 κουταλάκια από μαύρο ή πράσινο τσάι ή και τα δυο.
2. Γεμίζουμε με βυσσινάδα το 1/6 ή περισσότερο το βάζο ζύμωσης και προσθέτουμε το τσάι κομπούχας μέχρι να γεμίσει το βάζο κατά 2/3 του.
3. Βάζουμε τη καλλιέργεια κομπούχας και 400 ml ποτού της προηγούμενης φοράς.
4. Βάζουμε το τουλπάνι πάνω στο βάζο και ένα λαστιχάκι και το αφήνουμε σε ζεστό σκοτεινό μέρος.
5. Θα παρατηρήσουμε ότι με την βυσσινάδα γίνεται πιο έντονη η ζύμωση.
6. Το ποτό κομπούχας με βύσσινο γίνεται λίγο πιο γρήγορα και παράγει πολύ αέριο.

Σαπούνι με Γάλα καρύδας

Γεια σας! Σας ευχομαι καλό φθινόπωρο!

Γυρισα πίσω από τις υπέροχες διακοπές, ανανεωμένη με πολλές καινούριες ιδέες που θελω να μοιραστώ μαζί σας! Περιμένω τα σχόλια σας!

Καρύδα – cocos nucifera

Η καρύδα είναι ο καρπός του δέντρου κοκκοφοίνικα (cocos nucifera), οικογένεια Arecaceae. Ο κοκοφοίνικας μπορεί να φτάσει τα 30 μέτρα ύψος και ευδοκιμεί σε τροπικά παραθαλάσσια κλίματα. Κάθε φοίνικας «παράγει» περίπου 75 καρύδες.

Τα τρία «μάτια» της αντιπροσωπεύουν τα μάτια του θεού Shiva και ο κοκοφοίνικας είναι το Ιερό Δένδρο των Ινδών, που εκπληρώνει όλες τις επιθυμίες.

Η καρύδα περιέχει γλυκερίνη, βιταμίνη Ε, κορεσμένα και ακόρεστα λιπαρά, φυσικά καροτένια, λαουρικό οξύ το οποίο ενισχύει το ανοσοποιητικό.

Το λάδι καρύδας δημιουργείται από το λευκό μέρος του φρούτου, το οποίο χρησιμοποιείται στα προϊόντα περιποίησης της επιδερμίδας. Το παρθένο έλαιο καρύδας που μοιάζει με βούτυρο τον χειμώνα το γάλα καρύδας και η αποξηραμένη καρύδα χρησιμοποιούνται σε πολλες χορτοφαγικές ή ωμοφαγικές συνταγές. Αξίζει να δοκιμάσετε το πιάτο Βίγκαν Καρμπονάρα !

Το γάλα της καρύδας δεν είναι το νερό που περιέχει η καρύδα. Το γάλα μπορούμε να το φτιάξουμε μόνοι μας με βάση μια συνταγή ή να το αγοράσουμε σε κονσέρβα.

Το γάλα είναι χρήσιμο σε όλες τις φλεγμονές του πεπτικού συστήματος.

Το νερό της καρύδας είναι χρήσιμο στα νεφρά, επειδή έχει αντιφλεγμονώδη και διουρητική δράση.

Για εξωτερική χρήση η καρύδα είναι ιδανική για όλους τους τύπους δέρματος, ενυδατώνει και τρέφει την επιδερμίδα, προστατεύοντας το δέρμα από τη δημιουργία ελεύθερων ριζών. Είναι αντιμικροβιακό, αντιοξειδωτικό και χρησιμεύει στην αντιμετώπιση δερματικών παθήσεων, όπως ψωρίασης και εκζέματος, τα επιφανειακά εγκαύματα, στις μυκητιάσεις, την τριχόπτωση και την πιτυρίδα.

Συνταγή

Λάδια

Καστορέλαιο 145 γρ

Βούτυρο κακάο 89 γρ

Λάδι καρύδας 1133 γρ

Ελαιόλαδο 2271 γρ

Αλισίβα & γάλα

γάλα καρύδας 1320 γρ

NaOH (καθαρό) 520 γρ

Πρόσθετα

Βρώμη (σκόνη) 1,5 κούπα

Αμυγδαλέλαιο 60 γρ

αιθέριο έλαιο λεβάντα 40 γρ

Η διαδικασία της διάλυσης του NaOH στο γάλα καρύδας είναι διαφορετική γιατί δεν πρέπει το γάλα να βράσει ή να ξεπεράσει τους 37 βαθμούς Κελσίου. Το 1/3 της ποσότητας του γάλατος το κρατάμε σε υγρή μορφή και το υπόλοιπο γάλα το κάνουμε παγάκια. Πριν ξεκινήσουμε φροντίζουμε να έχουμε μεγάλη ποσότητα από παγάκια νερού και κρύο νερό.

Οπότε κρατάμε το 1/3 της ποσότητας του γάλατος σε υγρή μορφή (από το ψυγείο) και το βάζουμε στο μπολ. Το μπολ το βάζουμε σε μια λεκάνη με κρύο νερό και πάγο, προσέχοντας να μην ξεπεράσει η στάθμη του νερού – πάγου, την στάθμη του γάλατος, γιατί το μπολ μας θα επιπλέει. Ρίχνουμε μια μικρή ποσότητα NaOH, ανακατεύουμε και όταν διαλυθεί προσθέτουμε λίγο πάγο γάλατος. Ξαναρίχνουμε πάλι μια μικρή ποσότητα NaOH και ανακατεύουμε και περιμένουμε λίγο να πέσει η θερμοκρασία του για να ρίξουμε αργότερα κι άλλο NaOH. Αν πάει να βράσει ή να ανεβεί η θερμοκρασία ρίχνουμε λίγο πάγο γάλατος. Αν το επίπεδο στάθμης του γάλατος- NaOH ξεπεράσει την στάθμη του νερού-πάγου, ρίχνουμε και άλλο πάγο στο νερό. Και έτσι συνεχίζουμε, προσέχοντας η θερμοκρασία να μην ξεπεράσει τους 37 και αφήνοντας το διάλυμα γάλα- NaOH να κρυώσει μέχρι να ρίξουμε την υπόλοιπη ποσότητα.

Αυτή η φωτογραφία δείχνει την τελική φάση που πρέπει να έχει το διάλυμα. Θα είναι πηχτό μην σας ανησυχεί αυτό, επει το NaOH αντιδρά με το λιπος του γάλατος και προσπαθεί να το κάνει σαπούνι, αλλα το λίπος δεν είναι αρκετό για να γίνει σαπούνι.

Συνεχίζουμε με την διαδικασία της κρύας μεθόδου, με τη μόνη διαφορά οτι τώρα θα αναμίξουμε τα 2 διαλύματα στους 37 βαθμούς Κελσίου. Ίσως χρειαστεί λίγο περισσότερο χτύπημα απο άλλες φορές με το μπλέντερ χειρός.

Πριν ξεκινήσουμε διαβάζουμε αυτό.

Διακοπές με Χάθα Γιόγκα στην Λέσβο

Γεια σας,
έχει ξεκινήσει ένα σεμινάριο Χάθα γιόγκα στην Ερεσό της Λέσβου με την αγαπημένη μου δασκάλα! Το σεμινάριο είναι απο τις 10 έως τις 30 Ιουλίου.
Όσοι θέλετε να κάνουμε μαζί γιόγκα μπορείτε να έρθετε! Σας περιμένουμε να περάσουμε όμορφες διακοπές κοντά στη θάλασσα μακριά απο τον θόρυβο της πόλης!
Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε στα παρακάτω τηλέφωνα.

Θάλασσα (Λένα)

στη διεύθυνση: Θεμιστοκλέους 78 - Πλ. Εξαρχείων

τηλ. 210 3300 335 - 6976 411920


Σας ευχομαι καλό καλοκαίρι!

Κομπούχα, ένα θαυματουργό ποτό απο την Άπω Ανατολή!

Η κομπούχα ή kombucha είναι ένα πεντανόστημο δυναμωτικό ποτό, το οποίο θεραπεύει πολλές αρρώστιες επειδή αποτοξινώνει τον οργανισμό και ενισχύει το ανοσοποιητικό.

Η κομπούχα δεν είναι ακριβώς ένας μύκητας και δεν ανήκει στην κατηγορία των μανιταριών. Κυρίως θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια συμβίωση βακτηριδίων και μαγιάς σε μια καλλιέργεια που αποτελείται απο κυτταρίνη, ενώ το θρεπτικό διάλυμα στο οποίο αναπτύσσεται είναι τσάι με ζάχαρη.

Οι παραδόσεις της Ανατολής λένε ότι προήλθε απο την θάλασσα. Η παλιότερη αναφορά χρονολογείται απο την εποχή της δυναστείας Τσιν της Κινέζικης αυτοκρατορίας, το 221 π.Χ. Την εποχή εκείνη η Κομπούχα ήταν γνωστή σαν «Θεϊκό Tsche»

Η κομπούχα είναι μια πολύ θρεπτική τροφή. Περιέχει Γλυκουρονικό οξύ, γαλακτικό οξύ, οξικό οξύ, ουσνικό οξύ, κιτρικό οξύ, οξαλικό οξύ, γλυκονικό οξύ, βουτυρικό οξύ, φιλικό οξύ, νουκλεϊκά οξέα, όπως RNA και το DNA, περιέχει όλη τη σειρά των βιταμινών Β και ιδιαίτερα B1, B2, B3, B6 και B12, βιταμίνη C.

Υλικά:

Μια υγιή καλλιέργεια κομπούχα

Τσαγιέρα

Βάζα

μπουκάλια

Νερό

Τσάι μαύρο, πράσινο

Ζάχαρη άσπρη

Τουλπάνι

Χωνί

σουρωτήρι

Λαστιχάκι για να στερεώσουμε το τουλπάνι στο βάζο

Συνταγή:

1 καλλιέργεια κομπούχα

2 λίτρα νερό

2 έως 4 κουταλάκια μαύρο ή πράσινο τσάι ή μίγμα των 2

1 κούπα άσπρη ζάχαρη* (όχι λιγότερη από 160 γρ)

λίγο ποτό από την προηγούμενη κομπούχα

Παρασκευή:

Βράζουμε το νερό, το αποσύρουμε από την φωτιά και προσθέτουμε την ζάχαρη μέχρι να λιώσει τελείως. Έπειτα προσθέτουμε τα τσάγια και το αφήνουμε να κρυώσει μέχρι να φτάσει σε θερμοκρασία δωματίου. Όταν κρυώσει το τσάι το σουρώνουμε σε καθαρά αποστειρωμένα βάζα προσθέτοντας την καλλιέργεια κομπούχα και το ποτό της προηγούμενης φοράς, Βάζουμε το τουλπάνι με το λαστιχάκι για να το προστατέψουμε από σκόνη και από σπόρια και άλλα.

Το αφήνουμε σε σκοτεινό, ζεστό μέρος χωρίς να το κουνάμε καθόλου μέχρι να γίνει. Θα χρειαστούν από 5 έως 10 μέρες ή και περισσότερο ανάλογα με την ζέστη που κάνει.

Μετά την δεύτερη ή τρίτη μέρα θα δούμε στην επιφάνεια υγρού να σχηματίζεται μια λεπτή μεμβράνη, σημαίνει ότι η ζύμωση προχωράει κανονικά. Μετά την τέταρτη ή πέμπτη μέρα μπορείτε να δοκιμάσετε για να δείτε αν έχει γίνει. Το ποτό θα πρέπει να μην είναι ούτε γλυκό ούτε ξινό. Αν είναι γλυκό, αφήστε το άλλη μια μέρα. Αν είναι ξινό σημαίνει ότι η διαδικασία συνεχίστηκε περισσότερο από όσο έπρεπε.

Όταν τελικά η γεύση του είναι ικανοποιητική, με καθαρά χέρια παίρνετε την καλλιέργεια κομπούχα και τον απόγονό της που σχηματίσθηκε και τα βάζετε σε ένα καθαρό βάζο με λίγο ποτό κομπούχα και βάζετε ένα τουλπάνι πάνω και το αφήνετε μέχρι να το χρησιμοποιήσετε σε επόμενο ποτό κομπούχας.

Το υπόλοιπο ποτό το σουρώνετε και το βάζετε σε μπουκάλι και στο ψυγείο, διατηρείται έως 3 μήνες. Αν μείνει εκτός ψυγείου θα γίνει ξύδι.

Οι καλλιέργειες της κομπούχας χρησιμοποιούνται 6-8 φορές, μετά αν θέλετε να τις πετάξετε, δεν πρέπει να τις πετάξετε στα σκουπίδια ή στον νεροχύτη αλλα σε χώμα.

Δοσολογία

Η συνιστώμενη δόση για ενήλικες είναι 1 ποτηράκι του κρασιού ημερησίως (150 ml). Αρχικά ξεκινάτε να πίνετε 1 με 2 κουταλάκια του γλυκού (πριν το πρωινό και μετά από γεύματα) και συνεχώς αυξάνετε την ποσότητα μέχρι να φτάσετε τη συνιστώμενη.

Δεν πίνουμε συνέχεια για πολύ καιρό γιατί μπορεί να μας πειράξει. Όλα αν γίνονται με μέτρο βοηθάνε πολύ, αλλα οι καταχρήσεις όχι.

Οι έγκυες και οι θυλάζουσες μητέρες είναι καλύτερα να μην πιουν κομπούχα γιατί θα επιβαρύνει την λειτουργία της πέψης .

*Ζάχαρη είναι απαραίτητη

Η ζάχαρη ειναι απαραίτητη για την λειτουργία του μεταβολισμού της κομπούχας, όπως το άζωτο και τα ιχνοστοιχεία που παίρνει από το τσάι. Η ζαχαρη διασπάται και μετατρέπετε σε οργανικά οξέα, βιταμίνες, ένζυμα και διοξείδιο του άνθρακα. Συμμετέχει και στην αναπαραγωγή της κομπούχας. Μετά την ολοκλήρωση της κομπούχας όλη η ποσότητα έχει μετατραπεί και ο οργανισμός μας δεν επιβαρύνετε από αυτήν.

Το είδος που χρησιμοποιούμε είναι η άσπρη ζάχαρη γιατί πειράματα που έχουν γίνει έχουν δείξει ότι με την άσπρη η κομπούχα έχει περισσότερα συστατικά και σε μεγαλύτερες τιμές. Με την μαύρη ζάχαρη ή το μέλι η κομπούχα είναι πιο φτωχιά, παράγει σκοτεινό ποτό, και δεν έχει τόσο ωραία γεύση. Και μετά από λίγο καιρό η κομπούχα μπορεί να χαλάσει γιατί η καινούρια καλλιέργεια που δημιουργείται δεν είναι καλή.

Βιβλιογραφία

Κομπούχα - Alick & Mari Bartholomew

Κομπούχα - Frank, Gunther W.

Οδοντική σκόνη με Φασκόμηλο και γλυκάνισο!

Πρόσφατα έφτιαξα αυτή την οδοντική σκόνη και ομολογώ πως είναι ότι καλύτερο έχω φτιάξει για τη στοματική υγιεινή!

Δεν περιέχει αλάτι ή σόδα μαγειρική που καταστρέφουν το σμάλτο των δοντιών και έχουν άσχημη γεύση.

Είναι πανεύκολη για να τη φτιάξουμε γιατί περιέχει υλικά τα οποία βρίσκονται εύκολα στην φύση!

Συνταγή:

* 3 κουταλιές της σούπας φασκόμηλο (σκόνη)

* 6 κουταλιές της σούπας γλυκάνισο (σκόνη)

* 3 κουταλάκια του γλυκού στάχτη από ξύλα

* 2 κουταλάκια του γλυκού κανέλα (σκόνη)

Ανακατεύουμε όλα αυτά τα υλικά αφού πρώτα τα κάνουμε σκόνη στο μπλέντερ και μετά τα περάσουμε από ένα λεπτό τούλι για να πάρουμε μια πολύ λεπτή σκόνη. Αν αφήσουμε κομματάκια στην σκόνη υπάρχει περίπτωση αυτά να κολλάνε στα δόντια μας.

Βάζουμε την σκόνη σε μικρό μπουκαλάκι που έχει σταγονόμετρο. Ρίχνουμε όση ποσότητα θέλουμε στην οδοντόβουρτσα, πιέζοντας το μπουκαλάκι.

Είναι καταπληκτική καθαρίζει τέλεια τα δόντια και τα κάνει κάτασπρα!

Και τώρα πάμε να αναλύσουμε τα υλικά που χρησιμοποιούμε:

Η στάχτη είναι η σόδα που είναι ιδανική για τον καθαρισμό μεταξύ των ούλων και των δοντιών.

Το φασκόμηλο είναι φυσικό λευκαντικό δοντιών.

Ο γλυκάνισος έχει αντισηπτική, καθαριστική, παρασιτοκτόνα και αρωματική δράση.

Η κανέλα είναι καθαριστική, αντισηπτική και πολύ αρωματική.

Φασκόμηλο - Salvia officinalis

Το φασκόμηλο έχει τις εξής ιδιότητες:

είναι σπασμολυτικό, αποχρεμπτικό, αντιαιμορραγικό, αντιιδρωτικό, αντιμικροβιακό, αντικαταθλιπτικό, αυξάνει τις θηλυκές ορμόνες, επουλωτικό, για πρηξίματα, ασθένειες ουρήθρας, δυνάμωμα του νευρικού συστήματος και βελτίωση του μεταβολισμού, κανονίζει την σεξουαλική δραστηριότητα, εξαλείφει την τρεμούλα των χεριών, χρησιμοποιείται στην παράλυση, στην αδύναμη μνήμη, στην εμμηνόπαυση, στα υπερβολικά έμμηνα, στην πολυαρθρίτιδα, στην τριχόπτωση, στους καλόγηρους, σπυριά, χτυπήματα, τσιμπήματα εντόμων, πληγές, καψίματα, κρυοπαγήματα και άλλα!

Απαγορεύεται στις θυλάζουσες μητέρες ή έγκυες γυναίκες γιατί καταστέλλει την έκκριση γάλακτος και πικρίζει το γάλα.

Στις φωτογραφίες φαίνονται 5 διαφορετικές ποικιλίες του φασκόμηλου που έχω στον κήπο μου!

Πορτοκαλιά - citrus aurantium

Το πορτοκάλι είναι ένα υπέροχο χειμερινό φρούτο το οποίο έχει ένα πολύ έντονο χρώμα το οποίο φτιάχνει την διάθεση, τονώνει και συντελεί στην ανάπτυξη και στην δημιουργικότητα! Άριστο αποτοξεινωτικό και συμβάλει στην διατήρηση του νεανικού δέρματος.

Τα τελευταία χρόνια έχει βρεθεί μετά από μια σειρά πειραμάτων ότι ο χυμός και η φλούδα των εσπεριδοειδών μας προφυλάσσουν από λοιμώδεις αρρώστιες, εμποδίζουν και επουλώνουν γρήγορα τις παρενέργειες από τις ακτινοβολίες των κακοηθών όγκων.

Οι δραστικές ουσίες του πορτοκαλιού είναι το αιθέριο έλαιο, φλαβονοειδή, αρωματικό εκχύλισμα, λεμονένιο, ναριγκίνη, αουραντιαμαρίνη, βιταμίνη C, A, B, P, οργανικά άλατα, ασβέστιο, κάλιο, φώσφορο, μαγνήσιο, νάτριο, σίδηρο.

Τα πλεονεκτήματα του είναι παρόμοια με του λεμονιού αλλά είναι αρκετά πλούσιο σε βιταμίνη Β.

Κάνει καλό στον πονοκέφαλο, καταπραΰνει τα νεύρα, διώχνει την αϋπνία, είναι αντικαταθλιπτικό και αγχολυτικό κάνει καλό στα αρθριτικά, είναι αντιγριπικό λόγω της βιταμίνης C που περιέχει.

Vegan σαπούνι με πορτοκάλι για αποτοξίνωση και τόνωση

Το σαπούνι με πορτοκάλι είναι κατάλληλο για αποτοξίνωση και τόνωση του οργανισμού. Είναι υπέροχο στο μαλλί και στο δέρμα και είναι για κανονικά και προβληματικά δέρματα, γιατί το πορτοκάλι συμβάλει στην διατήρηση του νεανικού δέρματος. Συσφίγγει την χαλαρή επιδερμίδα, ευνοεί την εγκεφαλική λειτουργία και χαρίζει πνευματική διαύγεια.

Μην το φάτε λουστείτε!

Συνταγή

Λάδια

Καστορέλαιο 145 γρ

Βούτυρο κακάο 89 γρ

Λάδι καρύδας 1133 γρ

Πυρηνέλαιο 2271 γρ

Αλισίβα & χυμός

Χυμός πορτοκαλιού φρέσκος 1320 γρ

NaOH (καθαρό) 520 γρ

3 κουταλιές της σούπας αλάτι ψιλό

Πρόσθετα

Βρώμη (σκόνη) 1,5 κούπα

Ξύσμα πορτοκαλιού 800 γρ

Διαδικασία

Αρχικά ετοιμάζουμε το ξύσμα και τον χυμό των πορτοκαλιών που τέτοια εποχή είναι άφθονα στην αγορά! . Πρώτα παίρνουμε το ξύσμα και μετά τα στύβουμε (καλό είναι να μην χρησιμοποιήσουμε αποχυμωτή).

Τον χυμό τον βάζουμε στο ψυγείο να είναι λίγο κρύος. Και όταν θα τον αναμίξουμε με το NaOH, θα έχουμε έτοιμο κρύο νερό και πάγο σε μια λεκάνη. Το μπολ με τον χυμό θα το βυθίσουμε στη λεκάνη με το κρύο νερό και θα ρίχνουμε πολύ αργά το NaOH, ώστε να μην βράσει ο χυμός και χάσουμε πολύτιμα συστατικά του! Προσπαθούμε ο χυμός να μην ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου.

Μετά από την ανάμιξη της αλισίβας και του χυμού μπορούμε να προσθέσουμε το αλάτι, ανακατεύοντας πολύ προσεχτικά και για αρκετή ώρα ώστε να είμαστε σίγουροι ότι έχει τελείως διαλυθεί. Το αλάτι κάνει πιο σκληρό το σαπούνι.

Ακολουθούμε την διαδικασία της κρύας μεθόδου, για να φτιάξουμε το σαπούνι. Πριν ξεκινήσουμε διαβάζουμε αυτό.